id1	first1	uid1	bw1	ew1	b1	e1	len1	tok1	s1	seq1	gid1	id2	first2	uid2	bw2	ew2	b2	e2	len2	tok2	s2	seq2	gid2	matches	score	ch_match	align_len	matches_percent	w_match	series_b1	series_b2
AOCP20251117012-per1.ms002	true	2374309029560765229	269	294	1191	1302	1329	301	داري--- به اسانيت اين اندوه ندهند به دست كاها برگي كوه ندهند--- گرت يك ذره اين اندوه بايد صفاي بحر و صبر كوه بايد در	2	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms357	false	2743202349213810183	270	296	1169	1283	1297	300	دادي 82 به اسانيت اين اندوه ندهند ب--دست كاه- برگي كوه ندهند 83 گرت يك ذره اين اندوه بايد صفاي بحر و صبر كوه بايد 84	357	7125922759379697188	105	184.5	81	117	89.74359130859375	20	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms002	true	2374309029560765229	125	168	530	734	1329	301	بسي بيهرده گفتم فراوان بوده و نابوده گفتم--- اگرچه جرم عاصي صد جهاناست ولي يك ذره فضلت بيش از ان است- چو ما را نيست جز تقصير طاعت چه وزن اريم مشتي كم بضاعت كنون چون--- اوفتاد-اين كارما--را خداوندابه ما مگذار ما را	2	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms361	false	-238712700786898571	128	177	564	776	1354	300	بسي بيهوده گفتم فراوان بوده و نابوده گفتم 67 اگرچه جرم عاصي صد جهان-ست ولي يك ذره فضلت بيش از انست 68 چو مار ا نيست جز تقصير طاعت چه وزن اريم مشتي كم بضاعت 69 چو از ما اوفتاد اين كار ما را خداوندا ب-ما مگذار ما را	361	7125922759379697188	183	317.0	144	214	85.5140151977539	33	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms003	true	7070440379309470581	3	38	11	155	1376	301	يك دم بميري درا-------------------------------------------------------------------------------------------ن يك اي مرد مهجور كه از نزد كه-- ماندي اين چنين دور هاگر اگه شوي اي مرد مهجور نهي تو سر تشوير بر زانونهي تو ز حسرت داغ بر پهلو نهي	3	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms358	false	819394242885861217	0	44	0	180	1290	300	يك دم بميري دران يك دم همه عالم بگيري 85 نشستن مرگ را كاري نه خردست كه هر كو مرگ را بنشست مردست 86 اگر اگه شوي اي مرد مهجور كه از نزديك كي ماندي---- چنين دور 87----------------------------------------------------- ز حسرت داغ بر پهلو نهي	358	7125922759379697188	79	129.5	59	237	33.33333206176758	18	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms004	true	-4834383017723628605	62	103	262	457	1359	301	هجر در جاويد بودن بسي اسان-تر از نوميد بودن---- ندارم گر ك-ندم پاره پاره من بيچاره جز اميد چاره---- اگر اميد در جانم نبودي وديبه جان تو كه ايمانم نبودي بهاميدي--- چنين من نيمز-نده كه هرگز كس نماند از بيم زنده	4	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms147	false	5640715798584121192	72	116	319	522	1294	300	هجر در-جاويد بودن بسي اسان تر از نوميد بودن 187 ندارم گر كنندم پاره پاره من بيچاره جز اميد چاره 188 اگر اميد در جانم نبودي ب-----جان تو كه ايمانم نبودي 189 باميدم چنين من نيم زنده كه هرگز كس نماند از بيم زنده	147	7125922759379697188	180	320.0	141	209	86.12440490722656	34	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms004	true	-4834383017723628605	127	173	562	742	1359	301	دردي كه از تو يادم ايد چو چنگ از هر رگي فريادم ايد چه ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------گويم بيش از اين اي همدم من اين اي همدم من كه نتوان گفت در نامه غم من از چندين نام----ه پيوندم به هم در-همي در راز تو مردم به --غم در	4	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms152	false	6122146841711946560	1	95	4	398	1290	300	دردي كه از تو يادم ايد چو چنگ از هر رگي فريادم ايد 297 چو بي رويت قلم برداشتم من همه نامه بخون بنگاشتم من 298 اگر تو نامه خون الود بيني يقين دانم كز اتش دود بيني 299 هر ان خوني كه چشم از پرده راند ز اه سرد من افسرده ماند 300 بس از تفت دلم بگداختي باز قلم كار نبشتن ساختي باز 301 چگويم بيش از--ين اي همدم--------------- من كه نتوان گفت در نامه غم من 302 چه گر چندانكه پيوندم ب--هم در همي دور از تو ماندم من بغم در	152	7125922759379697188	136	205.0	102	413	32.92978286743164	29	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms004	true	-4834383017723628605	193	298	842	1351	1359	301	سينها بيدار- داران نبه خون ديدها پرهيزگاران image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0005png بدان ابي كه از چشم گنه كار فرو ريزد چو تنگش دركشد كار--- بدان اهي-------------------------------------------------------- كه مرد دست كوتاه برارد از جگر وقت سحرگا كه دارد تشنها مظلوم در بر بدان خاكي كه زير خون بود تر ك بدان اتش كه در وقت ندامت بود در سينها صاحب ملامت به -باد سرد كز جان كريمان به اب گرم از چشم يتيمان به -پيري پشت چون چوگان خميده تك گويش -سر ميدان رسيده------------------------------ بمرده تشنه چون گلبرگ سيراب به طفل ديده پرنم سينه پرتاب ب فرو گريد به سز خاك جواني بدان زاري كه پير ناتواني-فروگر	4	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms172	false	-4773630868920209088	106	204	437	883	1317	300	سينه شب زنده داران ب---خون ديده- پرهيزگاران 91 بد-------------------------------------------ان ابي كه از چشم گنه كار فرو ريزد چو تنگش دركشد كار 92 بدان خاكي كه زير خون بودتر كه دارد كشته مظلوم در بر 93 بدان بادي كه مرد دست كوتاه برارد از جگر وقت سحرگاه 94 بد----------------------------------------------------ان اتش كه در وقت ندامت بود در سينه- صاحب سلامت 95 بباد سرد از جان كريمان ب--اب گرم از چشم يتيمان 96 بپيري پشت چون چوگان خميده تك گويش بسر ميدان رسيده 97 بطفلي ديده پرنم سينه پرتاب بمرد -تشنه چون گلبرگ سيراب 98 ب----------------------------------------------------دان زاري كه پير ناتواني فرو --	172	7125922759379697188	319	504.5	249	603	52.902156829833984	54	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms005	true	-8022340390611416919	5	79	23	353	1332	301	نوعروسي روي بر خاك ز درد زه بداد ---------------------ان اسرار حقيقت به نقادان بازار طريقت نا ماند ب---------------------دان جان كو-ز الايش جدا-ماند بدان دل كوز نورت اشناماند ب به حق پادشاهي تو بر تو چه گويم نيز ميداني دگر تو---- كه دستم گير و فريادم رس اخر بس اخر گوشمال من بس اخر---- مرا از تنگناي دهر برهان دلم زين غصه و زين قهر برهان---------------------------------------------------------- نهايت نيست روز ماتمم را سري پيدا نميايد غمم	5	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms172	false	-4773630868920209088	210	300	910	1317	1317	300	نوعروس- روي بر-خاك ز درد زه بداده جان غمناك 100 بمشتاقان اسرار حقيقت ب--نقادان بازار طريقت 101 بدان دل كو ز نو اشناماند بدان جان كو ز الايش جدا ماند 102 ب--------------------------حق پادشاهي تو بر تو چ--گويم نيز ميداني دگر تو 103 كه دستم گير و فريادم رس اخر بس اخر گوشمال من بس اخر 104 مرا از تنگناي دهر برهان دلم زين غصه و زين قهر برهان 105 اگر روزي ز عالم شاد بودم هزاران روز با فرياد بودم 106 نهايت نيست روز ماتمم را سري پيدا نميايد غمم-	172	7125922759379697188	282	456.5	222	440	64.09091186523438	55	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms291	true	-4355096817551097729	0	296	0	1294	1317	301	جهانداري كه پيدا و نهان اوست نهان در جان و پيدا در جهان اوست چو ظاهر شد ظهور او جهان بود چو باطن شد بطونش نور جان بود ز -پنهانيش در باطن چو جان خاست ز پيداييش در ظاهر جهان خاست-- چه ظاهر انكه--- باطن از ظهور است چه باطن انكه ظاهر-تر ز نور است 10چو زين دو وصف پيدا و نهان گشت جهان را جان شد و جان را جهان گشت خداوندي كه جان داد و جهان ساخت زمين را جفت طاق اسمان ساخت تن تاريك نور جان ازو يافت خرد نوباوها ايمان ازو يافت چو طاق كاف ----و نون را جفت هم كرد بسي فرزند موجود از عدم كرد-- ز كفكي مادر از دودي پدر ساخت ز هر دو هر زمان نسلي دگر ساخت 15-چو طفلي ساخت شش روز---ه جهان را چو مهدي داد جنبش اسمان را--- سر چرخ فلك در چنبر اورد به صد دستش فرو برد و براورد--- شب تاريك را ابستني داد ز اطفالش فلك را روشني داد image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0319png شبانگه چون طلسم شب روان شد به وقت صبحدم گنجي عيان شد---- چو صادق كرد صبح گوهري را برو افشاند زر جعفري را 320چو اتش گرم در راهش قدم زد فزون كرد اب رويش تا علم زد--------------------------------- گرش از خاك گردي بود برداشت چو باد از مهر او ره زود برداشت گ چو اب از سوز شوقش چاشني برد به يك اتش ازو تر-دامني برد--- اگرچه خاك امد خاكسارش ز ره برداشت از بادي غبارش--- چه گويم گر زمين گر اسمان است يكي لب خشك و ديگر تشنه جان است 2--همه در راه او سرگشتگاناند بدو تشنه بدو اغشتگاناند-- كفي خاك از در او ادم امد غباري از ره او عالم امد خد---اوند جهان و نور جان اوست پديد ارندها هر دو جهان اوست ج---هان يك قطره از درياي جودش	291	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms001	false	1462793630097517976	15	300	61	1268	1268	300	جهانداري كه پيدا و نهان---ست نهان در جسم و پيدا در جهانست 3- چو ظاهر شد ظهور او جهان بود چو باطن شد بطونش نور جان بود 4 زپنهانيش در باطن چو جان ساخت ز پيداييش در ظاهر جهان ساخت 5 چه ظاهر انكه از باطن--- ظهورست-- چه باطن انكه ظاهر تر ز نور--ست 6 زمين را جفت طاق اسمان ساخ------------------------------------ت خداوندي كه جان داد و جهان ساخت 7------------------------- تن تاريك نور جان ازو يافت خرد نوباوه- ايمان ازو يافت 8 چو-- كاف طاق و نون را جفت هم كرد بسي فرزند موجود از عدم كرد 9 ز كفكي مادر از-دودي پدر ساخت ز هر دو هر زمان نسلي دگر ساخت 10 چو طفلي ساخت شش روز اين جهان را چو مهدي داد جنبش اسمان را 11 سر چرخ فلك در چنبر اورد ب--صد دستش فرو برد و براورد 12 شب تاريك را ابستني داد ز ابطانش فلك را روشني داد 13------------------------------------------- شبانگه چون طلسم شب عيان كرد ب-وقت صبحدم گنجي روان كرد 14 چو صادق كرد صبح گوهري را برو افشاند زر جعفري را 15 چو اتش گرم در راهش قدم زد فرو -كرد اب رويش تا علم زد 16 چو باد از مهر اوره زود برداشت گرش از خاك گردي بود برداشت 17 ------------------------------چو اب از سوز شوقش چاشني برد ب--يك اتش ازو تر دامني برد 18 اگرچه خاك امد خاكسارش ز ره برداشت از بادي غبارش 19 چه گويم گر زمين گر اسمان--ست يكي لب خشك و-ديگر تشنه جان--ست 20 همه در راه او سرگشتگان-ند بدو تشنه بدو اغشتگانند 21 كفي خاك از در او ادم امد غباري از ره او عالم امد 22 خداوند جهان و نور جان اوست پديد ارنده- هر دو-جهان اوست 23 جهان يك قطره از درياي جودش-	1	7125922759379697188	1055	1804.0	807	1371	76.95113372802734	218	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms292	true	-4439671128312727664	2	301	6	1285	1285	301	امر- از دو حرف ايجاد كرده به شش روز اين سپهر هفت پرده 3--فلك گسترده و انجم نموده دو گيتي دو گيتي در وجودش گم نموده--- نه با او هيچ جانور را فنايينهبي نه بي او هيچ ممكن را بقايي--- نه هرگز جنبشش بود و نه ارام نها نه امد شد نه اغاز و نه انجام--- خداوند اوست از مه تابه ماهي زهي ملك و زهي ملك و كمال و پادشاهي بر اين معني------------------------------ كه گفتم دو گواه است بدان كو در حقيقت پادشاه است بر اين معني كه 325 گواهي ميدهد بر هستي پاك بلندي سپهر و پستي خاك--- همه جا- او-- و او از جاي خالي تعالي الله زهي نور تعالي ---چو او را نيست جايي در سر و پاي تواني يافت او را در همه جاي--- جهان گر اول و گر اخر امد وگر باطن شد و گر ظاهر امد ---در اصل كار چون هر دو جهان اوست چه گردي گرد شبهت اصل ان اوست 3-0چه مي پرسي چه باطن يا چه ظاهر چه مي گويي چه اول يا چه اخر--- چو ذاتش باطن و ظاهر ندارد صفاتش اول و اخر ندارد م---كان را باطن و ظاهر نمايد زمان را اول و اخر نمايد image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0324png زمان چون نيست انجاو مكان هم نه اين و صفش توان كرد و نه ان ه عددگر در حقيقت از احد خاست ولي انجا نيايد جز احد راست--- يقين دان ان--چه رفت و بي-شكي دان-هزار و يك چو صد كم يك يكي دان ----جودي بينه-ايت سايه انداخت نزول سايه چندين پايه انداخت ---وجود سايه چون دريا-فت ان خواست كه خود را بينه-ايت اورد راس---- چو طاوس فلك را زرفشان كرد هزاران دانها پروين عيان كرد--- لباس روز--- از كافور پوشيد ز عنبر در شب ديجور پوشيد 2--زروز و شب دو خادم بر در اوست كه ان كافور و اين-	292	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms002	false	7914935315438906158	7	297	30	1220	1232	300	-حرف از دو حرف ايجاد كرده ب--شش روز اين سپهر هفت پرده 25 فلك گسترده و انجم نموده دو گي--------تي در وجودش گم نموده 26 نه بي او جايز ان-- را خود فناءي نه بي او هيچ ممكن را بقاءي 27 نه هرگز جنبشش بود و-نه ارام ----نه امد شد نه اغاز و نه انجام 28 خداوند اوست از مه تا ب-ماهي زهي مل----------ك و كمال و پادشاهي 29 بدانك او در حقيقت پادشاهست كه مراين را كه گفتم دو گواه--ست 30 --------------------------------------------گواهي ميدهد بر هستي پاك بلندي سپهر و پستي خاك 31 همه جاي اوست و او از جاي خالي تعالي الله زهي نور معالي 32 چو او را نيست جايي در سر و پاي تواني يافت او را در همه جاي 33 جهان كز اول و كز اخر امد وگر باطن شد و گر ظاهر امد 34 در اصل كار چون هر دو جهان اوست چه گردي گرد شبهت اصل ان اوست 35 چه مي-پرسي چه باطن يا چه ظاهر چه مي-گويي چه اول يا چه اخر 36 چو ذاتش باطن و ظاهر ندارد صفاتش اول و اخر ندارد 37 مكان را باطن و ظاهر نمايد زمان را اول و اخر نمايد 38 عدد گردر حق-------------------------------------------------------------------------------------------------------يقت از احد خاست ولي انجا نيامد جز احد راست 39 يقين دان اين چه رفت و بي شكي دان هزار و يك چو-صد كم يك يكي دان 40 وجودي بي نهايت سايه انداخت نزول سايه چندين مايه انداخت 41 وجود سايه چون در يافت ان خواست كه خود را بي نهايت اورد راست 42 چو طاوس فلك را زرفشان كرد هزاران دانه زر--ين عيان كرد 43 لباس خور چو از كافور پوشيد ز عنبر در شب ديجور پوشيد 44 زروز و شب دو خادم بر در اوست كه ان كافور و اين	2	7125922759379697188	1029	1780.5	779	1373	74.94537353515625	213	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms293	true	-8144914440467416061	3	283	13	1281	1353	301	چو مصر جامع عالم عيان كرد ز چرخ نيلگون نيلي روان كرد ا--ز ابي در زمستان نقره انگيخت زب ز بادي در خزان زر بر زمين ريخت--- سر هر مه مه نو را جوان كرد به طفلي پشت او همچون كمان كرد--- زره پوشيد در اب از نسيمي به ماهي داد جوشن همچو سيمي--- چو قهرش از شفق خوني عجب كرد همه در گردن زنگي شب كرد--- چو زنگي بي-گنه بدگشت خندان ز انجم بين سفيدش گشته دندان--- ز نوح پاك كنعاني براورد خليلي را ز حيواني براورد برا---ورد از قدمگاهي زلالي كه كرمان را شد ان نم خشك سالي--- ز راه استين ابستني داد ز-روح محض طفلي بي-مني داد 20-ز مريم بي پدر عيسي براورد ز شاخ خشك خرمايي تر اورد--- چو شاه صبح را زرين سپر داد به ملك نيمروزش چتر زر داد--- چو بالا يافت ملك نيمروزش علم ميزد رخ عالم فروزش رخ او ----در زوال طرخ انداخت وزو اندر ترازو چشمهاي ساخت--- كه هان اي چشمها خشك روانه چو چشمه در ترازو زن زبانه 8--كه تا ننمايي اينجا زور بازو بهاي خود نبيني در ترازو--- بساط اسمان تا هفتمينش كند طي چون سجلي از زمينش ز---ند چون پشم كوه اهنين را چنان كايد -بدل فرش زمين را image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0321png زمين را ان بدل در حال ساز- كه از اوتاد كوه ابدال سازد--- چو اتش هفت دريا-را تب ارد زمين را لرز- داء الثعلب ارد--- دهد يرقان اسود ماه و خو--را چون تنگي نفس صبح و سحررا---- چو هر شب در شبه گوهر نشاند نگين روز را در زر نشاند--- گشايد نرگس از پيهي سيه-پوش ز غضروفي برارد لالها گوش گه ---از اتش گلستاني برارد گه از دريا بياباني برارد--- ز سنگ خاره اشتر او نمايد	293	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms003	false	-1392444966987983940	1	299	3	1282	1283	300	چو مصر جامع عالم عيان كرد ز چرخ نيلگون نيلي روان كرد 46 ز ابي در زمستان نقره انگيخت--- ز بادي در خزان زر بر زمين ريخت 47 سر هر مه مه نو را جوان كرد بط--فلي پشت او همچون كمان كرد 48 زره پوشيد در اب از نسيمي ب--ماهي داد جوشن همچو سيمي 49 چو قهرش از شفق خوني عجب كرد همه در گردن زنگي شب كرد 50 چو زنگي بي گنه برگشت خندان ز-انجم بين سفيدش كرد- دندان 51 ز نوح پاك كنعاني براورد خليلي --ازگلستاني براورد 52 براورد از قدمگاهي زلالي كه شد خشك ان ز گر ماهم ب-سالي 53 ز راه استين ابستني داد ز روح محض طفلي بي مني داد 54 ز مريم بي پدر عيسي براورد ز شاخ خشك خرمايي تر-اورد 55 چو شاه صبح را زرين سپر داد ب--ملك نيمروزش چتر زر داد 56 چو بالا يافت ملك نيمروزش علم ميزد رخ عالم فروزش 57 همو را در زوال چرخ انداخت وزو اندر ترازو چشمهيي ساخت 58 كه هان اي چشمه -خشك روانه چو چشمه در ترازو زن زبانه 59 كه تا بنمايي اينجا زور بازو بهاي خود ببيني در ترازو 60 بساط اسمان تا هفتمينش كند طي چون سجلي از زمينش 61 كند چون پشم كوه اهنين را چنان كاندر بدل فرش زمين را 62 زمين------------------------------------------- را او بدل در حال سازد كه از اوتاد كوه ابدال سازد 63 چو اتش هفت دريا را تب ارد زمين را لرزه دا- الثعلب ارد 64 دهد يرقان اسود ماه و خور را چو- تنگي نفس صبح و سحر را 65 چو هر شب در شبه گوهر نشاند نگين روز را در زر نشاند 66 گشايد نرگس از پيهي سيه پوش ز عصفوري برارد لاله- گوش 67 گه از اتش گلستاني برارد گه ازد-ريا بياباني برارد 68 ز سنگ خاره اشتر او نمايد	3	7125922759379697188	1140	1990.5	879	1342	84.94783782958984	215	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms294	true	-339654835241527288	0	258	0	1162	1349	301	سازد--- چو لاله ميب-رارد سر به راهشزاط ز اطلس بر كمر دوزد كلاهش ---چو سر بنهد بنفشه در جوانيش دهد خرق دهد خرقه به پيري جاودانيش ---چو سوسن ده زبان شد ياد كردش-غلام خويش خواندا--------------------------- در مرگ دادشهم- از سيم و هم از زر برگ دادش ---چو امد ياسمين هندوي راهش به شادي نيك ميدارد نگاهش ---چو اصلش بينه-ايت بود او نيز وج وجودي بينهايت خواست يك چيز--- ولي در بينه-ايت هيچ نزسد ازين نقصان بدو جز پيچ نزسد ب----پيچيد و نبودش هيچ چاره شد القصه ز نقصان پاره پاره--- چو هر پاره زهر سويي برون شد چنين گشت و چنان و چند و چون شد 5--اگر هستي تو اهل پردها راز بگويم اول و اخر به تو باز--- يجودي با زوال و حد و غايت فرو شد در وجودي بينهايت ---چو بود او روز اول از فروعش در اخر سوي او امد رجوعش 0- درامد پشهاي از لاف سرمست خوشي بر فرق كوه قاف بنشست چ------و برخاست و ازانجا با عدم شد چه افزون گشت ازانجا و چه كم شد image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0326png ممه اينجابه ----------رنگ پوست ايد ولي انجا به رنگ دوست ايد--- كلام الله اينجا صد-هزار است ولي انجا به يك رنگ اشكار است--- همه ا-نجا به رنگ خويش باشد ولي اينجا هزاران بيش باشد--- همه ان جايگه يكسان نمايد كه هرچ ان جايگه شد ان نمايد 9--اگر جمله يكي ور صد هزار است بجز او نيست اين خود اشكار است اگر----گويي عدد پس چيست اخر شد و امد براي كيست اخر--- جواب تو بس است اين نكته پيوست كه كوران پيل ميسودند در دست	294	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms004	false	6272650783053517193	18	300	72	1285	1285	300	سازد 70 چو لاله مي درارد سر ب--راهش--- ز اطلس بر كمر دوزد كلاهش 71 چو سر بنهد بنفشه در جوانيش دهد-------- خرقه ب--پيري جاودانيش 72 چو سوسن ده زبان شد ياد كردش غلام خويش خواند ازاد كردش 73 چو نرگس زار تن در مرگ دادش هم از سيم و هم از زر برگ دادش 74 چو امد ياسمين هندوي راهش ب--شادي نيك ميدارد نگاهش 75 چو اصلش بي نهايت بود او نيز وجود بي نه---ايت خواست يك چيز 76 ولي بر بي نهايت هيچ نرسد ازين نقصان بدو جز پيچ نرسد 77 ز پيچيدن- نبودش هيچ چاره شد القصه ز نقصان پاره پاره 78 چو هر پاره بهر سويي برون شد چنين گشت و چنان و چند و چون شد 79 اگر هستي تو اهل پرده- راز بگويم اول و-اخر ب--تو باز 80 وجودي در زوال-- حد و غايت فرو شد در وجود بي نهاست 81 چو بود او روز اول در فروغش در اخر سوي او امد رجوعش 82 درامد پشهيي از لاف سرمست خوشي بر فرق كوه قاف بنشست 83 چو او برخاست ---زانجا با عدم شد چه افزود اندران كوه و چه كم شد 84 ازانجا كاين همه امد بصد بار بدانجا باز گردداخر كار 85 همه اينجا برنگ پوست ايد ولي انجا ب--رنگ دوست ايد 86 كلام الله اينجا صد هزار--ست ولي انجا ب--يك ر-و اشكار--ست 87 همه اينجا ب--رنگ خويش باشد ولي ا-نجا هزاران بيش باشد 88 همه انجا-يگه يكسان نمايد كه هرچ انجا-يگه شد ان نمايد 89 اگر جمله يكي ور صد هزار--ست بجز او نيست اين خود اشكار--ست 90 اگر گويي عدد پس چيست اخر شد و امد براي كيست اخر 91 جواب تو بس--ست اين نكته پيوست كه كوران پيل ميسودند در دست-	4	7125922759379697188	998	1656.0	769	1264	78.95569610595703	186	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms294	true	-339654835241527288	258	301	1162	1349	1349	301	يكي خرطوم او سود و يكي پاي همه يك چيز را سودند و يك جاي--- چو وضفش كرد هر-يك مختلف بود ولي در اصل ذاتي متصف بود 0--اگر خواهي جوابي و دليلي جهاني جمله پر كورند و پيلي ---اگر يك چيز-گوناگون نمايد عجب-	294	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms005	false	1067853027718547405	1	47	3	199	1316	300	يكي خرطوم او سود و يكي پاي همه يك چيز را سودند و يك-جاي 93 چو وصفش كرد هر يك مختلف بود ولي در اصل ذاتي متصف بود 94 اگر خواهي جوابي و دليلي جهاني جمله پر-كورند و پيلي 95 اگر يك چيز گوناگون نمايد عجب	5	7125922759379697188	183	321.5	143	198	92.42424011230469	36	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms295	true	-6811280695927005234	0	264	0	1171	1317	301	نبود چو بوقلمون نمايد عدد--- گر مينمايد تو مبين -ان كه توحيد است در عين اليقين ان--- تو هم يك چيزي و هم صد هزاري دليل از خويش روشنتر نداري عدد--- گر غير خود گويي روانيست ولي -گر عين خود ب ولي گر عين خود بيني خطا نيست 25 هزاران قطره چون در چشمت ايداگر اگر دريا نبيني خشمت ايد---- ز باران قطره گر پيدا-نمايدچو چو در دريا رود دريا نمايد ----وگر تو اتش و گر برف بيني و برف بينيهمه قرانست گر صد حرف بيني اگ----ر بر هر فلك صد گونه شمعند صد گونه شمعند به رنگ افتاب ان جمله جمعند---- مراتب كان در ارواح است جاويد اح است جاويد چو صد شمع اند پيش قرص خورشيد 0---اگر روحي بود معيوب مانده ده بماند همچنان محجوب مانده هزا----ران خانه در شهد است اما يقين دان كان طلسم است و معما---- همي ان خانهها هرگه كه حل گشت عدد شد ناپديد و يك عسل گشت هزا----ران نقش بر يك نحل بستند ولي چون ان همه در هم شكستند ----اگر سنگي نيي نقش ار-در سنگ ببين ان نقشها يك رو و يك رنگ ----همه چيزي چو يك چيز است ا-نجا همه همه گر اورد نيز است ا-نجا image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0323png و عالم را شكي نيست كه موجود حقيقي جز يكي نيست---- خداست و خلق جز نور خدا-نيست ولي زو نور او هرگز جدا نيست حق است و -نور حق چيزي دگر نيست ببايد گفت حق جز حق دگر كيست ا----گر ان نور را صورت هزار است ولي در پرده يك صورت-نگار است 20ا--گر باشد دو عالم ور نباشد همه او باشد و ديگر نباشد---- نبود	295	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms005	false	1067853027718547405	47	300	199	1316	1316	300	نبود چو بوقلمون نمايد 96 عدد گر مينمايد تو يقين دان كه توحيد--ست در عين اليقين ان 97 تو هم يك چيزي و هم صد هزاري دليل از خويش روشنتر نداري 98 عدد گر غير خودبين-ي روانيست ولي چون عين خ-----------------ود بيني خطا نيست 99 هزاران قطره چون در چشمم ايد--- اگردر-يا نبينم خشمم ايد 100 ز باران قطره گر پيدا نمايد-- چو در دريا رود دريا نمايد 101 وگر تو اتش وگ-ر برف بيني ----------همه قرانست گر صد حرف بيني 102 اگر بر هر فلك صد گونه شم--------------عند ب--رنگ افتاب ان جمله جمعند 103 مراتب كان در ارواح--ست جا-------------ويد چو صد شمعست-- پيش قرص خورشيد 104 اگر روحي بود معيوب مان---ده بماند همچنان محجوب مانده 105 هزاران خانه در شهد--ست اما يقين دان كان طلسمس--ت و معما 106 همي ان خان-ها هرگه كه حل گشت عدد شد ناپديد و يك عسل گشت 107 هزاران نقش بر يك نحل بستند ولي جز- ان همه در-هم شكستند 108 اگر سنگي نيي نقش ار در سنگ ببين ان نقشها يك رو و يك رنگ 109 همه چيزي چو يك---رنگست اينجا اگر جم---ع اوري --سنگست اينجا 110 دران وحدت دو ع-------------------------------الم را شكي نيست كه موجود حقيقي جز يكي نيست 111 خداست و خلق جز نور خدا نيست ولي زو نور او هرگز جدا-نيست 112 حقست ونور حق چيزي دگر نيست ببايد گفت حق جز حق دگر كيست 113 اگر ان نور را صورت هزار--ست ولي در پرده يك صورت نگار--ست 114 اگر باشد در عالم ور نباشد همه او باشد و ديگر نباشد 115 نبود-	5	7125922759379697188	968	1614.0	742	1242	77.93880462646484	184	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms295	true	-6811280695927005234	264	301	1171	1317	1317	301	اين هر دو عالم بود كرد او نه خود را زان زيان نه سود--- كرد او- چنان كو بود اگرچه صد جهان است كنون با ان و اين او همچنان است------------------------------- خرد بخشيدت و ايمانت او داد-	295	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms006	false	-4295412448420186560	0	44	0	179	1261	300	اين هر دو عالم بود او كرد نه خود را-زان زيان نه سود او كرد 116 چنان كو بود اگرچه صد جهان--ست كنون با ان و اين او همچنانست 117 در اول تن سرشت و جانت او داد خرد بخشيدت و ايمانت او داد	6	7125922759379697188	131	214.5	99	182	71.97801971435547	30	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms296	true	5290594695413135109	0	278	0	1193	1303	301	در اول تن سرشت و جانت او داد -------------------------------در اخر جان و تن از هم جدا-كرد تو را در خاك ره چون توتيا-كرد 20--چو مرگ امد تو را بنمود با تو بدانستي كه ان او بو---- تو را جان و دل و ديني نبودي كه گر او با تو چنديني نبودي تو را-جان و دل و دي همه ا------------------------------------------وست اي تو در معني همه پوست چو تو بياو نيي تو كيستي اوست همه اوس چه خواهي كرد بياو خويشتن را چو زو داري تو دايم جان و تن را چه خو چو ---------------------------تو باقي بدويي اين بينديش بدو بايد كه ميلرزي نه بر خويش چگونه خوش بود با دشمن اينجا 3تو ميگويي كه خوش باشم من اينجا چ تو ----------------------------را دشمن تويي از خود حذر-كن اگر خاكيست در كان تو زر-كن---- چو تو گم ميتواني گشت جاويد در ان نوري كه عكس اوست خورشي نماند خاي و نبود مرد غمناك چو اخر زر تواند شد همه خاك نماند خاك--------------------- چو داري افتابي سايه بگذار چو شير مادر امد دايه بگذار 3به -قدر ذرهاي گر در حسابي ز خورشيد الهي در حجابي 235 به يك ذره نداد از هيچ بابي كسي از دست جز تو افتابي---- كسي كو در غلط ماندهست از ان است كه در بحر شك و تيه گمان است-- وليكن هر-كه دارد كعبه درگاه نگردد در ميان كعبه گمراه---- كسي كو در درون كعبه زادهست ----همه سويي برو قبله گشادهست--- ز نور معرفت تحقيق مابس وزو راه هدي توفيق ما-بس image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0328png بلي قومي كه گم گشتند در-- ذات فقالوا ربنا رب السموات ز ضيق هر دو عالم باز رستند دو عالم چه ز خود هم باز رستند ولي قومي كه در ره خيره گشتند	296	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms006	false	-4295412448420186560	30	300	123	1261	1261	300	در اول تن سرشت و جانت او داد خرد بخشيدت و ايمانت او داد 118 در اخر جان و تن از هم جدا كرد ت--را در خاك ره چون توتيا كرد 119 چو مرگ امد ت--را بنمود با-تو ندانستي كه ان او بود يا تو 120 ---------------------كه گر او با-تو چنديني نبودي ت--را جان و دل و ديني نبودي 121 چو تو بي او نيي تو كيستي اوست همه اوست اي تو در معني همه پوست 122------------------------------------------------------------- چو زو داري تو دايم جان و تن را چه خواهي كرد با او خويشتن را 123 چو تو باقي بدويي اين بينديش بدو بايد كه مينازي نه بر خويش 124 -------------------------تو ميگويي كه خوش باشم من اينجا چگونه خوش بود با دشمن اينجا 125 ترا دشمن تويي از خود-حذر كن اگر خاكيست در كان تو زر كن 126 چو تو كم ميتواني گشت جاويد در ان نوري كه عكس اوست خورشيد 127---------------------- چو اخر زر تواند شد همه خاك نماند خاك و نبود مرد غمناك 128 چو داري افتابي سايه بگذار چو شير مادر ايد دايه بگذار 129 بقدر ذرهيي گر در حسابي ز خورشيد الهي در حجابي 130 ب--يك ذره ندارد-- هيچ تابي كسي از دست تو جز افتابي 131 كسي كو در غلط ماند-ست از ان--ست كه در بحر شك و تيه گمانست 132 وليكن هر كه دارد كعبه درگاه نگردد در ميان كعبه گمراه 133 كسي كو در ميان كعبه درگشاد است همه سويي برو كعبه گشادست 134 ز نور معرفت تحقيق مابس وزو راه هدي توفيق ما بس 135------------------------------------------ بلي قومي كه گم گشتند ازان ذات فقالوا ربنا رب السموات 136----------------------------------------------------- ولي قومي كه در ره خيره گشتند-	6	7125922759379697188	876	1407.0	663	1379	63.5242919921875	180	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms296	true	5290594695413135109	278	301	1193	1303	1303	301	بدو چشم جهان بين تيره گشتند---- كسي خورشيد اگر بسيار بيند شود خيره كجا اغيار بيند 4 ب--لي چون افتاب ايد پديدار نماند-	296	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms007	false	-3866872031905825102	0	24	0	117	1304	300	بدو چشم جهان بين تيره گشتند 137 كسي خورشيد اگر بسيار بيند شود خيره كجا اغيار بيند 138 ولي چون افتاب ايد پديدار نماند	7	7125922759379697188	107	197.0	86	117	91.45298767089844	19	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms297	true	-7620472886864683708	0	281	0	1204	1320	301	سايه را در ديده مقدار ك----ه داند كو- چه خورشيد است روشنك كه بر هر ذرهاي تابد معين ا----گر بر ذرهاي ت-ابد زماني فرو گيرد چو خورشي رواست اني انا ----------الله از درختيچرا چرا نبود روا از نيك-بختي---- كسي كو محو ان خورشيد گردد فنايي در دگرددفنايي در بقا جاويد گردد 9---اگر خواهي كه يابي ان گهر باز چو پروانه وجود خو چو پروانه وجود خويش در-باز كه --گر قومي پي اين راه بردند چو-گم گشتند پي انگاه بردند تو --را بي خويش به با دوست بودن به با دوست بودن كه بيخود بودنت با اوست بودن ا----گر با-او تواني بود يك دم بحق اوك بحق او كه بهتر از دو عالم---- چو مردان خوي كن با او كه پيوست نخواهي بود بي-او تا كه او هست 255 چو بايد بود با او جاودانت نبايد بود بي او يك زمانت به --رنگ او شو و از خويش منديش چو ------زو انديشي اخر به كه از خويش---- چو قطره هيچ ننديشد ز خود باز يقين ميدان كه دريا شد به اعزاز---- چنين امري است از حق كان -كه هستند چو جان در راه ما بازند رستند چه --گونه نقد جان بازيم با او كه از خود مينپردازيم با او 60چه گويم چون نميدانم دگر هيچ كه اويست و همويست و دگر هيچ چراگ-----ويم كه چون او هست كس نيست چو او هست و جزاو نيست اينت بس نيست---- نميايد احد در ديدها تو احد امد عدد د-زديدا تو---- چو تو بر قدر ديد خويش بيني يكي را صد-هزاران بيش بيني ك----ه دارد اگهي تا اين چه كار است چه كار است تعجب هست و بيرون از شمار است 3-- درين ره جان باكان چون گرفتهست كه راهي مشكل و كاري شگفت است	297	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms007	false	-3866872031905825102	24	300	117	1304	1304	300	سايه را در ديده مقدار 139 كه داند كان چه خورشيد--ست روشن -كه بر هر ذرهيي تابد معين 140 اگر بر ذرهايي تابد زماني فرو گيرد چو خورشيدي جهاني 141 روا باشد اناالله از درختي ---چرا نبود روا از نيك بختي 142 كسي كو محو ان خورشيد گردد فنايي --------------در بقا جاويد گردد 143 اگر خواهي كه يابي ان گهر باز چو پروانه وجود خ------------------ويش در باز 144 اگر قومي-پي اين راه بردند چو گم گشتند پي انگاه بردند 145 ترا بي خويش به با دوست ب----------------ودن كه بيخود بودنت با اوست بودن 146 اگر با او تواني بود يك-دم بح--------ق او كه بهتر از دو عالم 147 چو مردان خوي كن با او كه پيوست نخواهي بود بي او تا كه او هست 148 چو بايد بود با او جاودانت نبايد بود بي او يك زمانت 149 برنگ او شوو----------منديش از خويش كزو انديشي اخر به كه از خويش 150 چو قطره هيچ ننديشد ز خود باز يقين ميدان كه دريا شد ز- اعزاز 151 چنين امد ------ز حق كانانكه هستند چو جان در راه او بازند رستند 152 چگونه نقد جان بازيم با او كه از خود مينپردازيم با او 153 چگويم چون نميدانم اگر هيچ كه اويست و همويست و دگر هيچ 154 چرا گويم كه چون او هست كس نيست چو او هست وجز او نيست اينت بس نيست 155 نميايد احد در ديده- تو احد امد عدد در ديده تو 156 چو تو بر قدر ديد خويش بيني يكي را صد هزاران بيش بيني 157 كه دارد اگهي تا اين چه كار-------------ست تعدد هست و بيرون از شمار--ست 158 درين ره جان پاكان چون گرفت-ست كه راهي مشكل و كاري شگفتست---	7	7125922759379697188	1032	1778.5	793	1288	80.12422180175781	204	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms298	true	6649089582156668103	0	284	0	1230	1302	300	دل انديشه كردند به اخر عجز و حيرت پيشه كردند---- چو تو هستي خدايا ما كه باشيم كميم از قطره در دريا چه باشيم---- تويي جمله تو را از جمله بس تو ن نداري دوستي با هيچ كس تو 2از--- ان باكس نداري دوستداري كه تو هم صنع خود را دوست داري---- چو صنع توست اگر جز تو كسي هست اثر نيست از كسي گرچه بسي هست---- چو استحقاق هستي نيست در كس تو را قيثومي و هستي تو بس----- كمال وصف تو دانستن اسانست ولي از جانب ما جمله نقصانست ز پيداييت پيدا ميندانيم تويي جمله ولي ما مي-ندانيم---------ز پيدا 9-------------جهان پر افتاب است و ستم نيست اگر خفاش نابيناست غم نيست ازو خورشيد را خشمي نباشد اگر خفاش را چشمي نباشد ازو خورشيد را خش كه هركو در درون شد محءكردهست كسي كو داندت بيرون پردهستكه--------------------------------- خيال معرفت در ما از ان است كه ان دريا ازين قطره نهانست ----چو دريا قطره را عيين اليقين شد نبودش تاب تا زير زمين شد 80--شناساي تو بيرون از تو كس نيست چو عقل و جان تو ميداني تو بس نيست كه شد--- داناي ان الا تو و تو چه داند عقل و جان الا تو و تو--------------------------------- برون زين يك يكي ديگر كدام است چو تو هستي يكي وين يك تمام است برو غلط در ديد اوست ان هم احد ديد اگر احول احد را در عدد دي-د غلط در ديد- اوه -----------------اگر قبطي زلالي خورد-- خون شد وليكن عقل كي داند كه چون ه------ز بوقلمون عالم در غروري سرابي اب ميبيني چه5-------------------------------- كه گر نزديك گردي هيچ بيني چو دوري عالم پرپيچ بيني ك خداوندا بسي اسرار گفتم چه گويم نيز چون بسيار گفتم---- الهي سخت ميترسم بهغايت كه در پيش است راهي	298	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms008	false	-26264334531303064	17	300	71	1318	1318	300	دل انديشه كردند ب--اخر عجز و حيرت پيشه كردند 161 چو تو هستي خدايا ما كه باشيم كميم از قطره در دريا كه باشيم 162 تويي جمله ت--را از جمله بس تو-- نداري دوستي با هيچ-كس تو 163 از ان باكس نداري دوستداري كه تو هم صنع خود را دوست داري 164 چو صنع ت-ست اگر جز تو كسي هست اثر نيست از كسي گرچه بسي هست 165 چو استحقاق هستي نيست در كس ت--را قي-ومي و هستي ترا بس 166 كمال ذات تو دانستن اسانست ولي از جانب ماج-مله نقصانست 167 تويي ج--------------------مله ولي ما مي ندانيم ز پنهانيت پيدا مي ندانيم 168 جهان پر افتاب--ست و ستم نيست اگر خفاش نابيناست غم نيست 169 اگر خ---------------------فاش را چشمي نباشد ازو خورشيد را خشمي نباشد 170 -----------------كسي كو-داندت بيرون پردهست كه هر كو در درون شد محو كردهست 171 خيال معرفت در ما از انست-- كه ان دريا ازين قطره نهانست 172 چو دريا قطره را ع-ين اليقين شد نبودش تاب تا زير زمين شد 173 شناساي تو بيرون از تو كس نيست چو عقل و جان تو ميداني تو بس نيست 174 تويي داناي ان الا تويي تو چه داند عقل و جان الا تويي تو 175 چو تو هستي يكي وين يك تمامست برون زين يك يكي ديگر كدام--ست 176 -------------------------------------------------------------اگر احول احد را در عدد نيست غلط در ديده اوست از احد نيست 177 اگر قبطي زلالي خورد و خون شد وليكن عقل ميد-اند كه چون شد 178 ز بوقلمون عالم در غروري سرابي اب ميبيني كه دوري 179 چو دوري عالم پرپيچ بيني كه گر نزديك گردي هيچ بيني 180---------------------- خداوندا بسي اسرار گفتم چ--گويم نيز چون بسيار گفتم 181 الهي سخت ميترسم ب-غايت كه در پيش--ست راهي-	8	7125922759379697188	990	1646.5	763	1415	69.96466064453125	199	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms299	true	2161710146254730940	0	277	0	1300	1403	301	صورتي پرداختي تو به خواري سوي خاك انداختي تو image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0330png كه كس را زهرها چون و چرانيست قباي فهم اين بر قد ما ن---------------------------يست كه كسر تو ميداني كه عقلم دور-بين است سر مويي نميدانم يقين-- است سر مويي مرا معلوم گردان كه در دست توام چون موم گردان---- اگر من دوزخيام ور بهشتي تو ميداني مرا تا چون- سرشتي ----مرا چون در عدم ميديدهيي تو كه مال و نفس من بخريدهيي تو---- ز من عيبي كه ميبيني رضا-ده چو بخريدي مكن رد-م بها ده ----مزن زخمم چو غفار ---ذنوبي وبيمكن عيبم چو ستار --عيوبي ----چو بهرگ-ردن ازاد يا-رب فريضه كردهاي مال مكاتب --به سر-سينها ازاد-مردان كه كلي گردنم ازاد گردان 500 خداوندا بسي تقصير كردم شبه در معصيت چون شير كردم---- كه هر-كازادي گردن ندارد قبول بندگي كردن ندارد ----ندارم هيچ جز بيچارگي من ز-كار افتادهام يكبارگي من---- مرا-گر دست-گيري دست ان هست وگر دستم نگيري رفتم از دست---- چو هستي ناگزير اي دستگيرم مزن دستم كه نيست از تو گزيرم 95 -بسي گرچه گناه خويش دانم وليكن فضل تو زان بيش دانم---- خداوندا دل و دينم نگه دار تو دادي انم و اينم نگه دار ----در ان ساعت كه ما و من نماند چراغ عمر را روغن نماند---- از ان زيتونها وادي ايمن كه نه شرقيست و نه غربي-ش روغن چ----راغ جان ازان روغن برافروز چو من مردم مرا بي من برافروز 10--چو جانم بر لب ايد ميتواني مرا ان دم ندايي بشنواني---- كه تا من زان ندا در استقامت شوم در خواب تا روز قيامت---- كفي خاكم چو خاكم تيره كاري ناكم تيره كاري مگردان زير خاكم خاكساري---- چو در بندند در- از خاك و خشتم از خاك و خشتم دري بگشاي	299	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms009	false	-2394534288220839713	17	300	75	1363	1363	300	صورتي پرداختي تو ب--خواري سوي خاك انداختي تو 184----------------------------------------------------------------------- قباي فهم اين بر قد ما نيست كسي را زهره چون و چرا نيست--- 185 تو ميداني كه عقلم دور بين--ست سر مويي نميبينم يقينست 186 سر مويي مرا معلوم گردان كه در دست توام چون موم گردان 187 اگر من دوزخيام گر بهشتي تو ميداني تو- تا چونم سرشتي 188 مرا چون در عدم ميديدهيي تو كه مال و-نفس من بخريدهيي تو 189 ز من عيبي كه ميبيني رضا ده چو بخريدي مكن عيبم بها-ده 190 مزن زخمم كه غفا را لذنوبي ---مكن عيبم چو ستار العيوبي 191 چو بهر كردن ازاد يا رب فريضه كردهيي مال مكاتب 192 بسر سينه- ازاد مردان كه كلي گردنم ازاد گردان 193 خداوندا بسي تقصير كردم شبه در معصيت چون شير كردم 194 كه هر كازادي گردن ندارد قبول بندگي كردن ندارد 195 ندارم هيچ جز بيچارگي من ز كار افتادهام يكبارگي من 196 مرا گر دست گيري جاي ان هست وگر دستم نگيري رفتم از-دست 197 چو هستي ناگزير اي دستگيرم مزن دستم كه ازتو نا----گزيرم 198 بسي گرچه گناه خويش دانم ولكين رحمتت -زان بيش دانم 199 خداوندا دل و دينم نگه-دار تو دادي انم ر-اينم نگه-دار 200 در ان ساعت كه ما و من نماند چراغ عمر را روغن نماند 201 از ان زيتونه- وادي ايمن كه نه شرقي-- و نه غربيست روغن 202 چراغ جان بدان روغن برافروز چو من مردم مرا بي من برافروز 203 چو جانم بر لب ايد ميتواني مرا ان دم ندايي بشنواني 204 كه تا من زان ندا در استقامت شوم در خواب تا روز قيامت 205 كفي خاكم چو خاكم تيره د---------------اري مگردان زير خاكم خاكساري 206 چو در-بند-د دري از خاك و خ--------------شتم دري بگشاي-	9	7125922759379697188	1117	1849.5	874	1417	78.8285140991211	195	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms300	true	-2323165845054609771	7	258	64	1155	1406	302	عمل كان از من ايد چون من ايد كه از لاف و مني كه از لاف و مني ابستن ايد ---------------------------------------------------------ولي فضل تو چون بيعلت افتاد بهرك اف--تاد صاحب دولت افتاد---- نبوت بي-عمل چون ميتوان داد تواني بيعمل خط امان داد---- چنان كم رايگان كردي پديدار به فضلت رايگانم شو خريدار 920 برون بر از دو كونم اي نكوكار درون مقعد ص درون مقعد صدقم فرود ار---- بجز تو در جهان كس را ندانم بجز تو جاودان كس را نخوانم تو --را خوانم گرم خواني وگر نهتو رادانم گرمر تو را دانم گرم راني وگر نه -----سي نم ريخت شب- چشمم تو داني به يك شبنم گرم بخشي تواني اگرگ-----ويم بسي و گر نگويم چو ميداني همه ديگر چه گويم 5 هم-- از خود سيرم و هم از دو عالم تو را ميبايدم و الله اعلم-- ثنايي كان وراي عقل و جان است چه حد شرح و چه كار بيان است ثنا و مدح صدري چون توان گفت كه مدح او خداوند جهان گفت م--حمد كافرينش را غرض اوست مر مراد از جوهر و جسم و عرض اوست م--حمد مشفق دنيا و دين استشفيع اولين و اخ-------- شگرف كارگاه هر دو عالم نبي و خواجها اولاد ادم لطايف گوي رمز لايزاليم معارف جوي سر ذوالجلالي سوار چابك ميدان افلاكنظام ع نظام عالم و سلطان لولاك------------------------------------------------- سپهسالار ديوان رسالت امام مسند-- صدر جلالت-------------------------------------------------------- سپهر دانش و خورشيد بينشبه به زير سايها او افرينش 25 به اصل و فرع مالك عقل و جان را به به جان و دل ولن نعمت جهان را	300	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms010	false	-3534563528152574807	31	300	133	1305	1305	300	عمل كان از من ايد چون من ايد كه از لاف و ----------------مني ابستن ايد 210 چو فضلت هست بي علت الهي بجرم علتي از من چه خواهي 211 ولي فضل تو چون بيعلت افتاد بهر كه افتاد صاحب دولت افتاد 212 نبوت بي عمل چون ميتوان داد تواني بيعمل خط امان داد 213 چنان--م رايگان كردي پديدار بف--ضلت رايگانم شو خريدار 214 برون بر از دو كونم اي نكوكار درون مق------------عد صدقم فرود ار 215 بجز تو درج-هان كس را ندانم بجز تو جاودان كس را نخوانم 216 ترا خوانم گرم خواني وگرنه ت-----------------را دانم گرم داني وگر-نه 217 بسي نم ريخت اين چشمم تو داني ب--يك شبنم گرم بخشي تواني 218 اگر گويم بسي و-گر نگويم چو ميداني همه ديگر چ--گويم 219 هم از خود سيرم و هم از دو عالم ت--را ميبايدم و الله اعلم 1 ثنايي كان وراي عقل و جان--ست چه حد شرح و چه جاي بيانست 2 ثنا و مدح صدري چون توان گفت كه مدح او خداوند جهان گفت 3 محمد كافرينش را غرض اوست--- مراد از جوهر و جسم و عرض اوست 4 محمد مشفق دنيا و دين را شفيع اولين و اخرين را 5 شگرف كارگاه هر دو عالم نبي و خواجه- اولاد ادم 6-------------------------------------------- سوار چابك ميدان افلاك------ نظام عالم و سلطان لولاك 7 لطايف گوي رمزلايزالي معارف جوي گنج ذوالجلالي 8 سپهسالار ديوان رسالت امام مسند و صدر جلالت 9 ز عالم تا بادم پرتو اوست ز مشرق تا بمغرب پيرو اوست 10 سپهر دانش و خورشيد بينش ب----زير سايه- او افرينش 11 ب--اصل و فرع مالك عقل و جان را ب-----جان و دل ولي نعمت جهان را-	10	7125922759379697188	921	1579.0	711	1299	70.90069580078125	184	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms301	true	1344472948204848477	0	244	0	1053	1336	301	حقيقت اوست بنده لباس اصطفا در بر فگنده--- زر خالص ز كان كبريا اوست همه عالم مس اند و كيميا اوست----------------- نه ادم كه او بود كه او بود و خدا ان دم كه او بود نه عالم بود و نه ادم كه او بود چو از كنت نبيا راه برداشت به يك ره بر جهاني رهگذر داشت--- در ان ره ان قدمها را شمار است چنان دانم كه بيش از صد هزار است ز----خاك هر قدم كان صدر برداشت خدا پيغمبري با قدر برداشت چو--- شد خاك رهش در هم سرشته سجودش كرد صد عالم فرشته--- اگر ظاهر نميداني تو ان خاك نبود ان خاك الا ادم پاك نه ---ادم بود هرگز نه سليمان كه او از پيش و پس مي-داد فرمان ---چو امد انبيا را خاتم ان صدر ازان خاتم سليمان يافت ان قدر ه--چو ان سلطان دين امد پديدار هزاران بت ز عالم شد نگونسار--- درين نه طاق ازرق خيمه افراخت بچفته طاق نوشروان درانداخت ---جهان تاريك بود از كفر كفار ز نور او منور شد به يكبار--- برون امد ز پرده همچو خورشيد دل و دين را منور كرد جاويد چو--- شد لطف خداونديش دايه بران بيس-ايه ميغ افكند سايه -55چو خورشيد از پس پرده زدي تيغ برو سايه فكندي يكسره ميغ چر---ايي تو كثير الصمت كافلاك ز نطق توست رقاصي طربناك چرا---يي دايم الفكر اينت بس نيست كه چون كه چون از حق گذشتي جز تو كس نيست--- چو مهر انبيايي در دو عالم به مهر توست ذريات ادم	301	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms011	false	-794732509838762143	48	299	222	1290	1292	300	حقيقت اوست بنده لباس اصطفا در بر فكنده 17 زر خالص ز كان كبريا اوست همه عالم مس امد-- كيميا اوست 18 نه عالم بود و نه ادم كه او بود كه او بود و خدا ان دم كه او بود 19 ----------------------------چو از كنت نبيا راه برداشت ب--يك ره بر جهاني رهگذر داشت 20 در ان ره ان قدمها را شمار--ست چنين دانم كه بيش از صد هزار--ست 21 ز خاك هر قدم كان صدر برداشت خدا پيغمبري با قدر برداشت 22 چو شد خاك رهش در هم سرشته سجودش كرد صد عالم فرشته 23 اگر ظاهر نميداني تو ان خاك نبود ان خاك الا ادم پاك 24 نه ادم بود هرگز نه سليمان كه او از پيش و از پس داد فرمان 25 چو امد انبيا را خاتم ان صدر ازان خاتم سليمان يافت ان قدر 26 چو ان سلطان دين امد پديدار هزاران بت ز عالم شد نگونسار 27 درين نه طاق ازرق خيمه افراخت بچفته طاق نوشروان درانداخت 28 جهان تاريك بود از كفر كفار ز نور او منور شد ب--يكبار 29 برون امد ز پرده همچو خورشيد دل و دين را منور كرد جاويد 30 چو شد لطف خداونديش داير بران بي سايه ميغ افكند سايه 31 چو خورشيد از پس پرده زدي تيغ برو سايه فكندي يكسره ميغ 32 چرايي تو كثير-الصمت كافلاك ز نطق ت-ست رقاصي طربناك 33 چرايي دايم الفكر اينت بس نيست كه -------چون از تو گذشتي جز تو كس نيست 34 چو مهر انبيايي در دو عالم ب--مهر ت-ست ذريات ادم	11	7125922759379697188	975	1781.5	748	1118	87.20930480957031	200	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms303	true	-7378026926928800928	73	298	361	1310	1321	301	ز چشم بد سري -برداشت بد-خواه مگر عقرب از ان افتاد در راه در --امد جبرييل ان پيك كونين يكي تير از كمان قاب قوسين--- بزد بر عقرب و بر اسمان دوخت چنان محكم كه كژدم بر كمان دوخت ----------------------------همه مهره بريخت و حقه شد پاك 5 ز مهر مهرها پشتت بر افلاك همه فت خجل شد جوشن از تشوير بشكافت چو ماهي گيسوي او چون زره يافت به -----------------------------پشتي چنين مهريت-- بر پشت تو داري مه شكافي را ز انگشت--- گر انگشتت نبودي در مقابل نديدي منزلت ماه از منازل به -هر منزل كه ميگردد شب و روز تو را ميخواند اين در شبا-فروز 60به هر منزل سلوكي طرفه دارد كه گاه اكليل گاهي صزفه دارد--- طوافت ميكند تاد-- وجود است كه او را در روش سعد السعودست از--- ان در راه قلبش منزل امد كه پر-دل رفت او و پر-دل امد--------------------------------------------------------------- چو پر-دل بود و بر دل بود راهش خطاب امد به دل از پيشگاهش ---كه گر دندانت بشكستند از سنگ بر افروزيم اتش چند فرسنگ--- وليك ار سنگ در مردم فروزيم بت سنگين و سنگين دل بسوزيم--- چو دندان تو از سنگي نگون شد دل سنگ اي عجب از درد خون شد به س-نگ ان را كه با تو جنگ باشد دل او سخت-تر از سنگ باشد ---چو سنگت ميزنند اعداي ناچيز بزن ه بزن هم سنگ دل هم سيم را نيز	303	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms012	false	3392533472824702421	13	259	55	1082	1254	300	ز چشم بد چو سربرداشت بد خواه مگر عقرب از ان افتاد در راه 37 درامد جبرييل ان پيك كونين يكي تير از كمان قاب قوسين 38 بزد بر عقربو -بر اسمان دوحت چنان محكم كه عقرب بر كمان دوخت 39 ز مهر مهره پشتش بر افلاك همه مهره بريخت و حقه شد پاك 40------------------------------------------------------------ چو ماهي گيسوي او چون زره يافت خجل شد جوشن از تشوير بشكافت 41 بپشتي چنان مهري كه بر پشت تو داري مي-شكافي مه با-نگشت 42 گر انگشتت نبودي در مقابل نديدي منزلت ماه از منازل 43 بهر منزل كه ميگردد شب و روز ت--را ميخواند اي- در شب افروز 44 بهر م-نزل سلوكي طرفه دارد كه گاه اكليل گاهي صرفه دارد 45 طوافت ميكند تا در وجود--ست كه او را-در روش سعد-السعودست 46 از ان در راه قلبش منزل امد كه پر دل رفت او و پر دل امد 47 تو جاني و كسي كز عشق جان رفت اگر منزل رود پر دل توان رفت 48 چو پر دل بود و بر دل بود راهت خطاب امد ب--دل از پيشگاهت 49 كه گرد-ندانت بشكستند از سنگ بر افروزيم اتش چند فرسنگ 50 وليك ار سنگ در مردم فروزيم بت سنگين و سنگين دل بسوزيم 51 چو دندان تو از سنگي نگون شد دل سنگ اي عجب از درد خون شد 52 بسنگ ان را كه با تو جنگ باشد دل او سخت تر از سنگ باشد 53 چو سنگت ميز-ند اعداي ناچيز ب------زن هم سنگ دل هم سنگ را نيز	12	7125922759379697188	820	1405.5	625	1108	74.00721740722656	159	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms304	true	-4110178806811813138	27	129	112	584	1345	301	دل پاره پاره چو سنگ اتش امد زخم خواره--- چو سنگ افسرده امد جانش گوي زس--نگ امد برون ايماناش گويي image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0331png ر قران فرو خواندي تو بر سنگ شود چون سنگ شرمه نرم و يكرنگ ز ق--ران كوه سنگين شاخ-شاخ است از ان روي زمين پر-سنگلاخ ه--- دل خصم تو چون نقشيست بر سنگ كه-از قران نگردد نرم تر سنگ 65 ز قران سنگدل را نيست تبديل ولي سنگش بها از طيرا اباب كه بت---------- از سنگ دارد عجب نبود كه بر وي سنگ بارد نگ سنگ اغاز تو نيزاي شمع دين سنگي درانداز چو خصمت كرد جنگ سنگ اغاز	304	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms013	false	4729411585150916908	0	95	0	409	1273	300	دل پاره پاره چو سنگ اتش امد زخم خواره 58 چو سنگ افسرده امد جانش گويي ز سنگ امد برون ايمان-ش گويي 59 اگ-----------------------------------------ر قران فرو خواندي تو بر سنگ شود چون سنگ سرمه نرم و يكرنگ 60 بقران كوه سنگين شاخ شاخ--ست از ان روي زمين پر سنگلاخست 61 دل خصم تو چون نقشيست بر سنگ كه از قران نگردد نرم-تر سنگ 62 ز قران سنگدل را نيست تبديل ولي سنگش به- از طيرا ابابيل 63 عدوي توبتي از سنگ دارد عجب نبود كه بر-وي سنگ بارد 64--------------------------------------- چو خصمت كرد جنگ سنگ اغاز	13	7125922759379697188	363	602.5	280	495	73.33333587646484	75	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms305	true	1618607710829581698	31	225	129	995	1320	301	سهيل شرع او چون جدي بشناخت اديم از به اديم از بهر نعلينش در انداخت--- رسن را- دلو كرد از چرخ پرتاب كه تا بهر-براق او برد اب--- چو ديدش هشت خلد از هفت پرده به استقبال شد هر هفت كرده image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0336png از ان گيسوي كوژ و قامت راست ز حوران صد قيامت بيش برخاست ---فلك در استين صد جان درامدبه خدمت چون به خدمت چون گريبان در سر امد 64-چو با جان بر طيق پيش امدش باز چو طاق امد به خدمت شد سرافراز ---فلك از راه او كحلي طلب كرد كه در چشم كواكب شب به شب كرد--- چو گرد خاك پايش اسمان ياقت كواكب پردها كحلي از ان يافت--- فروغ صبح ازان بر اسمان زد كه با او دم ز- صدقي يك زمان زد چراغش خواند حق تا-گشت از اخلاص همه قنديلهاي عرش رقاص 425 قلم در پيش او لوحي فرو خواند بسي عرش اية الكرسي برو خواند---------------------------- سبق گفت انبيا را از حقيقت شد القصه در ان صدر شريعت س وز انجا همچو خورشيدي روان شد چو سايه هر دو عالم زو نهان شد ---جهاني ديد پر-موج مسمي به يك ره هم جهان محو------------- اگرچه داشت جبريل منور-هزاران	305	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms013	false	4729411585150916908	104	300	444	1273	1273	300	سهيل شرع او را- جدي بشناخت اديم ا-----------ز بهر نعلينش در انداخت 66 رسن چون دلو گردان- چرخ پرتاب كه تا بهر براق او برد اب 67 چو ديدش هشت خلد از هفت پرده ب--استقبال شد هر هفت كرده 68 از------------------------------------------- ان گيسوي كژوان قامت راست ز حوران صد قيامت بيش برخاست 69 فلك در استين صد جان برامد- بخدمت ------------چون گريبان بر سر امد 70 چو با جان در طبق پيش امدش باز چو طاق امد بخ--دمت شد سرافراز 71 فلك از راه او كحلي طلب كرد كه در-چشم كواكب شب ب--شب كرد 72 چو گرد خاك پايش اسمان يافت كواكب پرده ك-حلي از ان يافت 73 فروغ صبح ازان بر عالمي زد كه با او از سر صدقي دمي زد 74- چراغش خواند حق تا گشت از اخلاص همه قنديلهاي عرش رقاص 7-5 قلم در پيش او لوحي فرو خواند بسي عرش اية الكرسي برو خواند 76 چو شد القصه در صدر طريقت سبق گفت انبيا را از حقيقت 77------------------------ وز انجا همچو خورشيدي روان شد چو سايه هر دو عالم زو نهان شد 78 جهاني ديد پر موج مسمي ب--يك ره هم جهان محو و هم اسما 79 اگرچه داشت جبريل منور هزاران-	13	7125922759379697188	712	1200.5	545	935	76.14973449707031	137	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms305	true	1618607710829581698	227	301	1005	1320	1320	301	پر طاوس معطر 650 باستاد و پيمبر گفت انگاه منم پروانه نورم شمع الله--- اگر سازد وگر سوزد چنان به نيم من در ميان حق جاودان به--- تو طاوس ملايك مينمايي منم پروانها نور خدايي به -در منشين چو هم --خانه نهاي تو بيفكن پر چو--- پروانه نهاي تو زهي نور جهان پرور كه او داشت كه پيشش هر دو عالم سر فرو داشت 6- چو نور او علم زد از رهي دور دو-	305	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms014	false	-5141828657413606803	0	74	0	318	1253	300	پر طاوس معطر 8-0 باستاد و پيمبر گفت انگاه منم پروانه شمعم نور-الله 81 اگر سازد وگر سوزد چنان به نيم من در ميان حق جاودان به 82 تو طاوس ملايك مينمايي منم پروانه -نور خدايي 83 بدر منشين چو ان همخانه----- تو بيفكن پر چو ان پروانه تو 84-- زهي نور جهان پرور كه او داشت كه پيشش هر دو عالم سر فرو-داشت 85 چو نور او علم زد از رهي دور دو	14	7125922759379697188	286	489.0	218	329	86.93009185791016	58	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms306	true	-1390102152196837690	0	225	0	960	1284	301	عالم خورد با هم كوس ازان نور--- چو او در بندگي داد قدم داد خداوندش چنين كوس و علم داد--- چو رفت انجا كه اصل كار انجاست جهان را نقطها پرگار انجاست--- درامد پيك الهامي ز پيشانش سخن گفت از زبان غيب با جانش--- كه بنگر قاب قوسين الهي مثال بندگي و پادشاهي 60به دست من يكي وان چيست ايمان به دست تو يكي رفتن به فرمان---------- جان من يافت استطاعت ت و قوس جسم بر زه كن به طاعت--- چو يك زه تو كشيدي و يكي من زهي تو نه منم جمله زهي من image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0333png هزاران زه سزد يكيك زبان-را اگر تو پي بري اين دو كمان را--- نه از انگشت تو بر ماه يك بار دو قوس امد ز زاغ شب پديدار 65 يكي شد بعد ازان دو قوس انگاه پديد امد ازان دو قوس يك ماه--- كنون نيز اين دو قوس قاب قوسين يكي شد از تو اي سلطان كونين ---عدد از ماه تا ماهيست در راه عدد گم گشت باقي ماند يك ماه--- تويي ان ماه اي خورشيد اصحاب كه انجم بر تو ميلرزد چو سيماب عا-----لم نرگس چشمت فرو-پوش بكش اين دو كمان تا لالها گوش --------ي دو عالم پستي توست غرض از افرينش هستي توست--- دو گيتي حور و از شعر تو بويي دو عالم نور و از ف دو عالم نور و از فرق تو مويي	306	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms014	false	-5141828657413606803	74	300	318	1253	1253	300	عالم خورد با هم كوس ازان نور 86 چو او در بندگي داد قدم داد خداوندش چنين كوس و علم داد 87 چو رفت انجا كه اصل كار انجاست جهان را نقطه- پرگار انجاست 88 درامد پيك الهامي ز پيشانش سخن گفت از زبان وحي در جانش 89 كه بنگر قاب قوسين الهي مثال بندگي و پادشاهي 90- بدست او يكي وان چيست ايمان ب--دست تو يكي رفتن ب--فرمان 91 چو قوس جان من يافت استطاعت ت-و قوس جسم بر-زه كن ب--طاعت 92 چو يك زه تو كشيدي و يكي من زهي تو نه منم جمله زهي من 93------------------------------------------- هزاران زه سزد يكيك زبان را اگر تو مي-بري اين دو كمان را 94 نه از انگشت تو بر ماه يك-بار دو قوس امد ب-زاغ شب پديدار 95 يكي شد بعد ازان دو قوس انگاه پديد امد ازان دو قوس يك ماه 96 كنون نيز ا-ن دو قوس قاب قوسين يكي شد از تو اي سلطان كونين 97 عدد از ماه تا ماهيست در راه عدد گم گشت باقي ماند يك ماه 98 تويي ان ماه اي خورشيد اصحاب كه انجم بر تو ميلرزد چو سيماب 99 ز عالم نرگس چشمت فرو پوش بكش اين دو كمان تا-لاله- گوش 100 بلندي دو عالم پستي ت-ست غرض از افرينش هستي تست 101 دو گيتي حور و از شعر تو بويي دو عالم نور و -------------------از فرق تو مويي-	14	7125922759379697188	860	1512.0	654	1015	84.72906494140625	187	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms306	true	-1390102152196837690	225	301	960	1284	1284	301	ز دو ابروت طاق چرخ بابي ز دو گيسور ز دو گيسوت مهر و ماه تابي---- ز حسنت حبة القلب است پرنورز نورد ز نورت جنة الفردوس پرحور---- چو تو اسايش عقل و رواني بهحق ارايش هر دو جهاني 9چه گر--- موييست در چشم تو افلاك به يكيك مينگر لا تعد عيناك---- تواضع مينهد تاجت به تارك اگر خواهي علو و اخفض جناحك به طرد و -عكس اين قوم اصفي-اند و لا تطرد كه عكس نور-	306	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms015	false	-5638570208935501236	1	72	4	321	1311	300	ز دو ابروت طاق چرخ بابي ز دو -----------گيسوت مهر و ماه تابي 103 ز حسنت جنة القلب--ست پر---- نور- ز نورت جنة الفردوس پرحور 104 چو تو اسايش عقل و رواني ب-حق ارايش هر دو جهاني 105 چه كژ موييست در چشم تو افلاك بيك -يك مينگر لا تعد-عيناك 106 تواضع مينهد تاجي ب--تارك اگر خواهي علو و اخفض جناحك 107 نظر درعكس اين قوم اصفيااند ولا--تطرد كه عكس نور	15	7125922759379697188	277	460.5	214	342	80.99414825439453	52	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms307	true	844446242145743581	4	230	18	1001	1319	301	از نه حجره اواز گر اول زمرهاي نه واقف راز سپهري را كه بر اندازها توست كنون نه حجره پر اوازها توست به اخر نور ان حضرت علم زدمحمد محمد محو شد انگاه دم زد---- ز امت در سخن امد زماني بدو بخشيد امت را جهاني---- چو كار امتش از پيش برخاست ز حق بي خويش قرب خويش درخواست م----يان ان دو حضرت دو كمان بود زا-حمد تا احد ميمي ميان بود---- چو در ميمي كه ميگويي دو ميم است به هر يك ميم يك عالم مقيم است -68 چو اين عالم در ان عالم نهان شد دو ميم امد يكي وحدت عيان شد---- چو اين ميم دگر برخاست از پيش احد ماند و فنا شد احمد از خويش تو --را اين سر كه ميگويم يقين است قل ان كنتم تحبون ص image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0338png و باز امد از انجا جانش انجا اياز اين جايگه سلطانش انجا---- نشست القصه پيش صفه بار همه مقصود او حاصل به يك بار 69س--خن از جسم و از جانش برون گفت كه نحن الاخرون السابقون گفت------------ چو تشريف لعمرك بر سر افكند دو گيسوي مسلسل در بر افكند به --يك موي حقيقت ان مسلسل محقق كرد نسخ دين اول ----همه خطها از ان در درج او بود كه دخل كل عالم خرج او بود ز----هي كونين عكس روح پاكت خطاب از نه فلك روحي فداكت ه6ز--هي كرسي درت را حلقه	307	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms015	false	-5638570208935501236	81	300	366	1311	1311	300	از نه حجره اواز 109---------------------- سپهري را كه بر اندازه ت--ست كنون نه حجره پر اوازه تست 110 باخر نور ان حضرت علم ز----د محمد محو شد انگاه دم زد 111 ز امت در سخن امد زماني بدو بخشيد امت را جهاني 112 چو كار امتش از پيش برخاست بحق خ----ويش قرب خويش درخواست 113 ميان ان-دو حضرت دو كمان بود ز احمد تا احد ميمي ميان بود 114 چو در ميمي كه ميگويي دو ميم--ست ب--هر يك ميم يك عالم مقيم--ست 115 چو اين عالم در انع-الم نهان شد دوم-يم امد يكي وحدت عيان شد 116 چو ا-ن ميم دگر برخاست از پيش احد ماند و فنا شد احمد از خويش 117 ترا اين سر كه ميگويم عيان--ست قل ان كنتم تحبون صدق انست 118 چوب ----------------------------------از امد از انجا جانش انجا اياز اين-جايگه سلطانش انجا 119 نشست القصه پيش صفه بار همه مقصود او حاصل ب--يك-بار 120 سخن از جسم و از جانش برون گفت كه نح--------ن السابقون الاخرون گفت 121 چو تشريف لعمرك بر سر افكند دو گيسوي مسلسل در بر-افكند 122 بيك موي حقيقت ان مسلسل محقق كرد نسخ دين اول 123 همه خطها از ان در درج او بود كه دخل كل عالم خرج او بود 124 زهي كونين عكس نور پاكت خطاب از نه فلك روحي فداكت 125 زهي كرسي درت را حلقه-	15	7125922759379697188	828	1430.5	634	1037	79.84571075439453	176	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms307	true	844446242145743581	230	301	1001	1319	1319	301	داري ز دستت عرش اعظم خرقه داري---- كجا خورشيد باشد سايهد-اري ندارد سايه با خورشيد كاري---- زهي در حلقها گيسوت مصمر برات هشت خلد و هفت اختر---- تو بنشسته طويل الحزن جاويد ز تو هر ذره مي تابد چو خورشيد---- تنش از سايه زان معني جدا بود كه دايم سايه پرورد خدا بود 0---كسي كو در قيامت قطب مردانست وز ت وزو هفت اسياي چرخ گردانست---- چو او را نيم جو-	307	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms016	false	1527368631583633725	0	75	0	336	1293	300	داري ز دستت عرش اعظم خرقه داري 126 كجا خورشيد باشد سايه داري ندارد سايه با خورشيد كاري 127 زهي در حلقه- گيسوت مضمر برات هشت خلد و هفت اختر 128 تو بنشسته طويل الحزن جاويد ز تو هر ذره مي-تابد چو خورشيد 129 تنش از سايه زان معني جدا بود كه دايم سايه پرورد خدا بود 130 كسي كو در قيامت قطب مردانس-----ت وزو هفت اسياي چرخ گردانست 131 چو او را نيم جو	16	7125922759379697188	308	554.5	241	343	89.7959213256836	59	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms308	true	5485514935006943873	0	224	0	965	1281	301	هفت اسيان-يست كند دست اس اين خود كار ما نيست---- چو اين نه حجره را ميكرد دست اس وزو-نه اسياي چرخ را پاس---- كه داند تا دران منصب كه او بود چنان عالي چرا اينجا فرو بود تو --را ام القري كي در حساب است نبي امي از ام الكتاب است 205 چو دارد خط حق نقش دل خويش چه بنويسد چنان خطيش در پيش------------------------------------------------------------------- چو سر بر خط نهادش عرش و كرسي بسش اين خط دگر از خط چه پرسي چو علم اولين و اخرين داشت تچه بر خواند كه ناخواندن ازين داشت مشچه خواهد خواند اين خواندن تمامش خدا چون خواند در دار السلامش------------------------------------ دلش چون غرق قران بود و اخبار درين منصب چه خواهد كرد اشعار --0 چو شد بيت الله و بيت المقدس ز سز دينش اين دو بيتش شعر ميبس سخ--------ر حلال بيت دام است كه بيت لايقش بيت الحرام است-- اگر اول گل سرخش عرق بو ز -ان در اخرش زر در طبق بود image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0335png كه تا بر نام او زر ميفشاند گلاب از ديدها تر ميفشاند ا----زان گل صدورق شد در ره ناز كه تا ان صد ورق از هم كند باز ا----زان يك-يك ورق چون عاشق مست صفات روي او خواند به صد دست---- چو بسياري بود ان شرح عالي فرو ريزدز- هم از شرم حالي---- شنودي انكه طشت اورد جبر-يل به بر شق	308	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms016	false	1527368631583633725	75	300	336	1293	1293	300	هفت اسيا نيست كند دست اس چون اين كار ما-نيست 132 چو اين نه حجره را ميكرد دست اس وزو نه اسياي چرخ را پاس 133 كه داند تا دران منصب كه او بود چنان عالي چرا اينجا فرو بود 134 ترا ام القري كي در حساب--ست نبي امي ازا-م الكتاب--ست 135 چو دارد خط حق نقش دل خويش چه بنويسد چنان خطيش در پيش 136 چو علم اولين و اخرين داشت چه برخواند كه ناخواندن ازين داشت 137 چو سر بر خط نهادش عرش و كرسي بسش اين خط دگر از خط چه پرسي 138------------------------------------------------------------------------------------------- خدا چون خواند در دار-السلامش چه خواهد خواند اين خواندن تمامش 139 دلش چون غرق قران بود و اخبار درين منصب چه خواهد كرد اشعار 140 چو شد بيت الله و بيت المقدس رديف -----اين دو بيتش شعر من بس 141 دم سحر حلال بيت دام--ست كه بيت لايقش بيت الحرامست 142 اگر اول گل سرخش عرق كرد ازان در اخرش زرين- طبق كرد 143 كه------------------------------------------ تا بر نام او زر ميفشاند گلاب از ديده- تر ميفشاند 144 ازان گل صدورق شد در ره ناز كه تا ان صد-ورق از هم كند باز 145 ازان يك يك ورق چون عاشق مست صفات روي او خواند ب--صد دست 146 چو بسياري بود ان شرح عالي فرو ريزد ز هم از سر- جالي 147 شنودي انكه طشت اورد جبرءيل نه برشق--	16	7125922759379697188	758	1288.0	573	1112	68.16546630859375	162	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms308	true	5485514935006943873	224	300	965	1280	1281	301	كرد صد-ر او به تعجيل---- چو عكس انداخت ان -طشت مثمن ز عكسش گشت اين نه طاس روشن---- مزين كرد ان طشت از دل او چنان كين طاق ازرق از گل او ---2دل او ميبشست اين كي بود راست كه فردوس از دل او ميبياراست ----غلو قهر شرع موسوي بود غلو لطف دين عيسوي بود يكي---- از قهر ملت نفس ميسوخت يكي از لطف دين دل مي بر-افروخت---- چو قهر و لطف با هم معتدل شد-رسول	308	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms017	false	2802035006935530798	0	84	0	340	1259	300	كرد صد را و ب--تعجيل 148 چو عكس انداخت اين طشت مثمن ز عكسش گشت اين نه طاس روشن 149 مزين كرد ان طشت از دل او چنانك ان طاق ازرق از گل او 150 دل او ميبشست اين كي بود راست كه فردوس از دل او ميبياراست 151 غلو قهر شرع موسوي بود غلو لطف دين عيسوي بود 152 يكي از قهر ملت نفس ميسوخت يكي از لطف دين دل مي بر افروخت 153 چو قهر و لطف با هم معتدل شد رسول	17	7125922759379697188	302	544.0	230	342	88.30409240722656	63	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1
AOCP20251117012-per1.ms309	true	-6968458440326874715	0	293	0	1298	1331	301	رسول ما طبيب نفس و دل شد همه بحريش دون القلتين است همه سوييش عين القبلتين استهمه بحريش5 25چو او سلطان دار الملك جان است سر موييش بيش از دو جهان است چو نور شيبتش دين پرور امد دم الشيب نوري زو برامد چو هفده موي شد در دين سپيدش دو عالم گشت سبز اندر اميدش چو نور هفده مويش موجزن شد نماز هفده فرض مرد و زن شد چنان ان هفده مويش سايه انداخت كه هژده الف عالم سر بر-اف------------------------------------------------------------راخت خدا ان هفده را ميداشت در- پيش فريضه هفده كرد اين از همه بيش در اول بود حنانه درختي نبود اما بر او نيكبختي جوان بود و جدا افتاده ناگاه چنين اغاز كرد و گفت انگاه به پشتي تو باري ميكشيدم چو شد پشتم ز بر از غم خميدم رخ او را و مه را اهل اقليم همي گفتند چون سيبي به دو نيم ح----و سيبي ماه را بشكافت ز-انگشت سخنشان چون چراغي در دهان كشت و------گويي ديد ما- اسمان ا ش بي ز-انگشت چوگان ساخت ان را--------------- ز چوگانش اشكار به يك ره گشت گوي مه دو-پاره image file0618FaridDinCattarIlahiNama_0340png كنون از شوق انگشتش از انگاه گهي گوي و گهي چوگان شود ماه چو ماه چرخ را شق كرد زانگشت به ميراث ان برون شد تا به سه پشت 30ازان شق گر نشان يابد كسي باز نيابد جز ز راه كهكشان باز چو خورشيد رخش افگند سايه هماي چرخ را بشكست خايه---- ز فر-او از-ان مه پاره امد كه او خورشيد صد مهپاره امد---- ازان مه پارها هفت اسمان شد كه او مهپارها هر دو جهان شد ----زهي روشن چراغي كو به انگشت چراغ ماه را بر اسمان كشت 25--زهي چشم و چراغ چرخ چارم زهي نور دو چشم هفت طارم---- زهي بر قبها افلاك جايت زهي بر فوق فر----ق عرش	309	6781146860128062936	PDL00036-per1.ms017	false	2802035006935530798	83	300	335	1259	1259	300	رسول ما طبيب نفس و دل شد 154 -------------------------------------------------------------چو او سلطان دار-الملك جان--ست سر موييش بيش از دو جهان--ست 155--------------------------------------------- چو هفده موي شد در دين سپيدش دو عالم سر بسر- اندر اميدش 156------------------------------------------------ چنان ان هفده مويش سايه انداخت كه هژده الف عالم سر بر افراخت 157 چو نور هفده مويش موجزن شد نماز هفده فرض مرد و زن شد 158 خدا-ان هفده--- ميدانست از پيش فريضه هفده كرده--- از همه بيش 159---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- رخ او را و مه را اهل اقليم همي گفتند چون سيبي ب--دو-نيم 160 چو سيب- ماه را بشكافت ز انگشت سخنها -چون چراغي در دهان كشت 161 چو گويي ديد ماه اسمان را شبي ز انگشت چوگان ساخت ان را 162 چو زخمي شد ز چوگانش اشكاره ب-يك ره گشت گوي مه دو پاره 163------------------------------------------ كنون از شوق انگشتش از انگاه گهي گوي و گهي چوگان شود ماه 164------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ چو خورشيد رخش افگند سايه هماي چرخ را بشكست مايه 165 ز فر او از ان مه پاره امد كه او خورشيد صد مهپاره امد 166 ازان مه پاره هس-ت اسمان شد كه او مهپاره- هر دو جهان شد 167 زهي روشن چراغي كوبانگ---شت چراغ ماه را بر اسمان كشت 168 زهي چشم و چراغ چرخ چارم زهي نور دو چشم هفت طارم 169 زهي بر-قبه- افلاك جايت زهي بر---- فرق ساق عرش-	17	7125922759379697188	755	1173.0	579	1413	53.43241500854492	153	AOCP20251117012-per1	PDL00036-per1